0
products in your shopping cart
Total:   € 0.00 details
There are no products in your shopping cart!
We hope it's not for long.

Visit the shop

Loetz

In 1840 komt Johann Loetz (Lötz) in het bezit van een in 1838 door Johann B. von Eisenstein te Klostermühle, gestichte glasfabriek. Na zijn overlijden in 1848 neemt de weduwe Suzanne Loetz het beheer van de onderneming over. Deze krijgt de handelsnaam ‘Glasfabriek Johann Loetz Witwe’krijgt. In 1879 volgt de kleinzoon van Loetz, Max Ritter von Spaun, haar op. Zeer ondernemend en kundig, moderniseert hij de uitrusting en ontwikkelt hij de zaak. Hij benoemt een buitengewoon begaafde technicus, Edouard Prochazka, als direkteur (hij zal deze functie tot 1914 uitoefenen).

In 1888, op de tentoonstelling voor Kunsten en Ambachten te München en het volgende jaar te Parijs, worden zijn eerste typen van glas, (die sierstenen nabootsen) loetz2voorgesteld: onyx- en kornalijnglas, soort agaatachtig, gemarmerd, halfdoorzichtig glas waarvan de tinten gaan van de kleur van een vingernagel tot het kastanjebruine en donkerrode glas. het Octopus glas, met fantasierijke vormen en met de verschillende blonde kleurschakeringen, gekoppeld met turkoois blauw, van het natuurlijke, gelooide leder; deze vormen zijn voorzien van slangachtige lijnen in glas, dat een wisselend kleurenspel vertoont en met gouden versieringen gehoogd is.

In 1890 worden de eerste regenboog kleurspelingen op kornalijnglas te Wenen tentoongesteld, evenals de nabootsingen van jaspis en allerhande soorten agaat, van calcidoon en halfedelstenen. Alles met levendige en veelvuldige kleuren.

Het jaar 1891 wordt gekenmerkt door de opbouw van nieuwe ruimtes voor het zuiveren van het glas en van een werkplaats voor het slijpwerk. Tweehonderd werklieden zijn er continu mee bezig. Hetzelfde jaar knoopt de firma Bakalowits & Söhne nauwe zaakrelaties aan met Loetz die zo een doorlopende tentoonstellingsvitrine te Wenen krijgt. Ook andere belangrijke firma’s uit Berlijn, Hamburg en Parijs worden gevonden; Londen en Madrid volgen in 1895.

In 1892, en vervolgens in 1893, ter gelegenheid van de Wereldtentoonstelling te Chicago, zien andere nieuwigheden het licht: aan oud Venetiaans glas ontleend, met goud gehoogde modellen. Het Pavonia, een glas van een heliotropische kleur dat naar het amber overgaat; het Persia, een glas gelijkend op het voorgaande maar gaande van rood tot amber, beide met insluitingen van oxyden en voorzien van met goud gedubbelde versieringen in reliëf; het Alpenrot en het Alpengrün, een ondoorschijnend glas, gekleurd rood of helder, lichtgroen dat naar hemelsblauw overgaat en versierd is met goud gehoogde reliëfs; het Kamelienrot, een rood en gouden glas, schitterend en in reliëf versierd met rococo motieven.

Von Spaun wijdt zich vervolgens aan de verbetering en de ontwikkeling van nieuwe werkmethodes tot het iriseren.

In 1895 legt hij een brevet neer aangaande een originele werkwijze voor een metaalachtige irisatie, het volgende jaar gevolgd door verbeteringen en varianten ervan die onder andere een fel gouden of blauwe metallisatie moest toelaten. Deze nieuwe ontwerpen worden in 1898 in Wenen tentoongesteld. Het jaar daarop zullen de met Phanomen- en Schmetterling versiering worden toegevoegd. Het type Phanomen gedoopte glas is een gekleurd glas dat in een onregelmatig net van dunne, glazen, in loetz3warme toestand aangebrachte draadjes gevat is, draadjes die vervolgens geïriseerd worden.

Het Schmetterling glas is gekenmerkt door een versiering bestaande uit een gesloten veld van geïriseerde druppeltjes en tranen, kleur op kleur, die het weelderige uitzicht van sommige vlinders oproepen. In dit genre vindt men het Vlinder-robijn met rode hoofdkleur, Vlinder-kobalt, zilverkleurig blauw op kobaltblauw, het geciseleerde Vlinder-kobalt, een blauw , licht gegranuleerd kobalt; de Candia vlinder, met overheersend geel en zilverkleurige weerschijnen, evenals talrijke variaties en samenvoegingen van kleuren,

De grote prijs, in 1900 te Parijs aan Loetz verleend, wordt door verscheidene, andere indrukwekkende beloningen gevolgd, hetgeen zijn internationale faam bevestigt. Noch Tiffany, noch Loetz, die het succes dankten aan de volmaaktheid van hun geïriseerd glas, hebben deze soort uitgevonden. Het was in het begin een werkwijze tot het versieren van ceramiek dat, met persoonlijke formules en handigheid, toegepast werd door o.a. Clement Massier. De verdienste van Max Ritter von Spaun bestaat er in de uitdaging van L.C. Tiffany, zonder plagiaat te plegen, opgenomen te hebben, door op het domein van de deugdelijkheid, de oorspronkelijkheid en de creativiteit gebleven te zijn. De technieken van zijn merkmethoden zijn eveneens origineel, hetgeen door de talrijk neergelegde en toegestane brevetten bewezen wordt.

Men kent twee manieren tot iriseren: het rechtstreeks iriseren in het vuur, hetgeen tijdens de bewerking in warme toestand gebeurt, door het met een blaaspijp of puncteerstang ondersteunde voorwerp aan rook of dampen van metaaloxyden (elk metaal veroorzaakt andere kleuringen en effecten) bloot te stellen; het iriseren in de kapeloven, wanneer het voorwerp in koude toestand met een verflaag van geïriseerde glazuur overdekt wordt alvorens in de kapeloven herbakken te worden. De eerste werkwijze is kenmerkend voor de glaskunst, de tweede behoort tot de pottenbakkerskunst maar het glas leent zich er eveneens toe.

In de werkplaatsen van Loetz werden talrijke creaties van andere kunstenaars uitgevoerd, onder andere van Kolo Moser en zijn leerlingen van de Kunstgewerbeschule voor rekening van de firma Bakalowits & Söhne. Ook de Wiener Werkstätte heeft ertoe bijgedragen door ontwerpers van Josef Hoffmann, Michael Powolny, Dagobert Peche, Otto Prutscher, Milla Weltmann, Leopold Bauer en tal van anderen. Maar de belangrijkste ontwerper is Maria Kirschner. Zij werkte van 1903 tot 1914 voor de firma Loetz. In deze periode heeft zij meer dan tweehonderd modellen voor bekers en vazen ontworpen.

In 1908 neemt Max Ritter von Spaun jr. de leiding van de onderneming van zijn vader, die het jaar daarop zal overlijden over. Adol Beckert(1884-1929), wordt in 1909 artistiek directeur en blijft bij Loetz tot 1911. Hij wordt op dat moment tot professor benoemd aan de vermaarde Technische School voor kunstglas van Steinschönau benoemd. Hij voert een aantal vernieuwingen door. De camee techniek, naar de wijze van de School van Nancy. Zijn versieringen bestaan uit landschappen en florale tekeningen die beïnvloed zijn door de Japanse houtsnedendrukkunst.loetz4

In 1911 wordt de firma bijna tot een faillissement gedreven. In 1913 wordt om die reden de firma hervormd om vervolgens na de oorlog in een aandeelmaatschappij veranderd te worden. In 1930 verwoest een brand een gedeelte van de inrichting van de onderneming en de vijandelijkheden intern zorgt ervoor dat het doek definitief in 1940 valt.

De met puncteerstang aangebrachte signatuur werd soms op de voor het buitenland bestemde voorwerpen aangebracht. Voor 1918 vindt men op de grootste meerderheid van de objecten geen aanduiding of signatuur

about the author

No comments

The comments are closed.